اعضای هیات تحریریه راهنمای نگارش مقاله

دوره 8 ، شماره 14 - (بهار و تابستان1399) صفحات : 101 - 120
سطح3 کلام اسلامی مدرسه علمیه الزهرا(س) ساری
استادیار کلام اسلامی دانشگاه مازندران

حضرت ابراهیم (ع) به‌عنوان دومین پیامبر اولواالعزم درمیان مردم بت‌پرست و اجرام پرست بابِل به انجام رسالت توحیدی خود پرداختند. ایشان در احتجاجات خود از برهان، جدل و موعظه بهره گرفته‌اند. بیش‌تر مردم، توان فهم برهان و جدل در احتجاجات را ندارند و تنها از احساسات خود پیروی می‌کنند. بنابراین طریق موعظه حسنه که در آیه 125 سوره مبارکه نحل بدان اشاره شده، می‌توان از طریق درگیر کردن احساسات، اقناع روحی در آن‌ها ایجاد کرد. هدف این مقاله استخراج روش‌های موعظه حسنه در احتجاجات ابراهیم (ع) برای بیداری دل‌های مردم است. پرسش پژوهش این است که:

حضرت ابراهیم (ع) در احتجاجات توحیدی از چه روش‌هایی برای موعظه استفاده کرده‌است؟

این پژوهش با روش تحلیل محتوا و با مراجعه به منابع تفسیری و سایر منابع مرتبط انجام گرفته‌است. براساس یافته‌ها، مهم‌ترین روش‌های موعظه در سیره احتجاجی حضرت ابراهیم (ع) عبارتند از:  طرح پرسش، انذار، برائت و بیدارکردن وجدان‌ها.

واژه های کلیدی : ابراهيم(ع)، احتجاج، موعظه، انذار، قرآن.

متن کامل مقاله [ pdf 191 KB ]
موضوع مقاله : -------
دریافت: ۱۳۹۹/۰۱/۲۲ | پذیرش: ۱۳۹۹/۰۶/۲۰ | انتشار: ۱۳۹۹/۰۶/۳۱


موسسه پیامبر اعظم (ص) ساری
دکتر سید علی هاشمی
دکتر علی اصغر زکوی
دکتر محمدعلی دیانی
2383-1081


مقالات انتشار داده شده