جستاري در معرفت بخشي گزاره‌هاي قرآني

زبان قرآن به معنای ماهيت گزاره‌هاي قرآني و صفات آن‌ها است. با مفروض دانستن معنا‌داري گزاره‌هاي قرآني، در این مقاله به اين سؤال پاسخ داده شد كه: آيا آيا صَرف‌ نظر از شرايط ادراكي و روانيِ گوينده، گزاره‌هاي قرآن، واقعيتي وراي خود دارند تا در نتیجه فهم قرآن، فهم شناختاري و معرفت بخشي باشد؟ يا این که گزاره‌هاي قرآن ويژگي نمادين يا اسطوره‌اي دارند؟ با بررسی کتاب الاهی، تفاسیر و کتب مربوط، این‌گونه نتیجه حاصل شد که دلایل برون دینی مانند: بنای عقلا و عرف بر واقع‌نما بودن جملات خبری، ارسال معجزات به هنگام اعتراض یا تردید مردم، قابلیّت اثبات عقلانی گزاره‌های قرآنی؛ و دلایل درون دینی از قبیل: زبان علمی و عقلی گزاره‌های قرآنی، تصریح در نفی شک قرآن از امور غیبی، ردِّ شاعر یا کاهن بودن رسول خاتم، وجود وعد و وعید در گزاره‌های قرآنی و ...، دلالت بر واقع‌نمایی و معرفت بخشی گزاره‌های قرآنی دارند.