اعضای هیات تحریریه راهنمای نگارش مقاله

دوره 7 ، شماره 13 - (پاییز و زمستان1398) صفحات : 97 - 118
دانشجوی مقطع دکترای ادیان و عرفان دانشگاه آزاد اسلامی آیت الله آملی
استادیار عرفان اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی واحد قائم‌شهر
استادیار ادیان و عرفان دانشگاه آزاد اسلامی واحد آیت‌الله آملی

انسان‌شناسی دانشی است که از آغاز خلقت انسان، مأموریت خود را پیدا نموده است و برای زیست بهتر مادی و معنوی انسان، می‌کوشد تا به بررسی بینش‌ها، گرایش‌ها، حرکت‌ها و رفتارهای او ‌بپردازد. یکی از گرایش‌های این دانش، انسان‌شناسی عرفانی است که نسبت آن با عرفان و ارتباط آن با دین و خداشناسی (الاهیات)، لااقل در ادیان ابراهیمی، روشن است. از سوی دیگر، روش پدیدارشناسی به‌عنوان یکی از روش‌های مطالعاتی معتبر در حوزه دین، ناظر به نمود (فنومن) پدیدارها است و به‌ هیچ روی به بود (نومن) آن‌ها نمی‌پردازد و از این حیث، به واقعیت‌های موجود، نظر دارد.

 این پژوهش توصیفی ـ تحلیلی، با مراجعه به منابع معتبر، کوشش نموده تا با ارائه مُدلی تازه به این پرسش پاسخ دهد که: چگونه می‌توان برای دستگاه انسان‌شناسی عرفانی اسلامی، مدل مطالعاتی پدیدارشناسانه طراحی کرد و اجزاء و عناصر این مطالعه کدام است؟ یافته ها نشان داد که برای این مکتب فکری می‌توان اجزایی مانند موضوع، مبادی، مآخذ، مسائل، مبانی، منابع و مصادیق درنظر گرفت و برای هریک از آن‌ها، عناصری را برشمرد و در نهایت می توان با عنایت به اجزاء یادشده، تصویری نزدیک به واقعیت، از انسان‌شناسی عرفانی اسلامی با روش پدیدارشناسی ارائه نمود..

واژه های کلیدی : انسان‌شناسی عرفانی، پدیدارشناسی، خداشناسی (الاهیات)، ادیان ابراهیمی، اسلام.

متن کامل مقاله [ pdf 481 KB ]
موضوع مقاله : -------
دریافت: ۱۳۹۸/۱۰/۳۰ | پذیرش: ۱۳۹۸/۱۲/۰۵ | انتشار: ۱۳۹۸/۱۲/۲۶


موسسه پیامبر اعظم (ص) ساری
دکتر سید علی هاشمی
دکتر علی اصغر زکوی
دکتر محمدعلی دیانی
۲۳۴۵-۵۲۶۸


مقالات انتشار داده شده