قوّت ترجمههای قرآن را باید در تفسير و ترجمه آیات مشکله و متشابه جستجو کرد. از جمله این آیات، آیات مرتبط با حوریان بهشتی با تعابیر خاص است كه در بسیاری از تفاسیر و ترجمههای قرآن، برداشت جنسیتِ زن از آنها شده است؛ تعابیری مانند «حورٌ عین» که بیشتر مفسران و مترجمان قرآن، آن را به زنان بهشتی تفسیر و ترجمه کردهاند! نیز تعابیر «قاصِراتُ الطَّرْفِ»، «عُرُباً أَتْراباً»، «كَواعِبَ أَتْرابا»، «خَیراتٌ حِسان» و مانند آن که مترجمان و مفسران قرآن را به برداشت «زنان بهشتی» و برداشت جنسیتی از آیه سوق داده است.
سؤال این است كه این تعابیر با توجه به جنسیت نداشتن فرشتگان، چگونه با ترجمههایی نظیر «زنان بهشتی» پذیرفتنی است؟ درحالیکه قرآن کریم به صراحت مؤنث بودن فرشتگان را مردود دانسته و آن را باور مشركان میداند! این مقاله به روش تحلیلی– توصیفی، با مراجعه به ریشه واژگان و مسائل دقیق نحوی اعرابی آیات و نیز توجه به فضای سیاق و با نگاهی فراجنسیتی به این دست از آیات تهیه شده است. یافتهها نشان میدهد كه برداشت جنسیتی در بسیاری از این آیات، بهویژه در خصوص نكاح و تزویج، چندین قرن پس از نزول اين آیات شكل گرفته و بدون توجه به ریشه دقیق لغت، این تعابیر به کتابهای لغت و تفاسیر و حتی ترجمه روایات راه یافته است. همچنین ضمن نقد چالشهای تفاسیر و ترجمههای قرآن در خصوص این آیات، ترجمهای دقیق ارائه شده است.